Arabesk yavşaklık mıdır, yoksa bir renk mi?

Bugünlerde ruhumda arabesk bir rüzgâr esiyor. Acaba, Işın Karaca’larla, Şevval Sam’larla ve Orhan Gencebay’larla gelişen bir kültürün dışına taşamıyor muyum ben?

Yahut, niye taşmak isteyeyim ki? Aşık olmuyor muyum? İntiharı düşünmüyor muyum kimi zaman? Hiçbir şey olmamış gibi, umutla uyanmıyor muyum tekrar yeni güne? Tutkularım yok mu? Hırslarım? Günahlarım ve sevaplarım? Çelişkiler yumağı değil miyim, her yumak gibi?

Mesela, Fazıl Say’ın ‘arabesk yavşaklığı’ sözünü içerleyip, Fazıl Say’ı da sevmiyor muyum? Bu bir tezatlık mı? Renk mi? Kültürel zenginlik mi?

Fazıl Say’dan da öte; Tuluyhan Uğurlu’nun piyano tuşlarıyla sevişmesine, o kıvır kıvır saç tellerinin her bir santiminde farklı notalar hissetmesine tutulup, vecd halinde, sevgiyle, tutkuyla ve umut karışımlı bir hüzünle çaldığı melodileri dinleyince uçup gitmiyor mu ayaklarım? Onun bir eserinde İstanbul’u sevdiğimi, diğer eserinde ‘bu şehirde yaşamak zor be kardeşim!’ düşüncelerine gark olduğumu gizlemeli miyim?

Ümit Besen’in yumuşak tonajlı bir şarkısıyla aşık olduğum adamın omzuna başımı yasladığımı, birlikte Karşıyaka Körfezi’ni sessizce izlediğimizi düşlerken; Sezen Aksu’nun acılara batırılmış nağmelerinde ağız dolusu kavga ettiğimiz o günü hatırlayamaz mıyım?   

Bir an da olsa, meftun olduğuna nefret duyduğunu düşünmek arabesk olamaz mı? İnsanın kendisi bu karışık duyguların arasında sıkışıp kalan, mütevazi görünüp de egosunun okşanmasından hoşlanan varlığın tanımı değil mi?

Sigara kullanmayıp, ara sıra sevdiğiniz bir dostunuzun yanında tellendirdiğiniz; ‘abi, ben çok içmeyeyim, ülserim var’ dedikten hemen sonra bir küçük kadeh içtiğiniz; sürekli namaz kılmadığınız halde, namaz kılanları gördüğünüzde önlerinden geçmemeye çalıştığınız ya da kandillerde iki rekat secdeye vardığınız olmadı mı hiç?

Kendi değerlerinizi savunduğunuzu düşünürken, hayatın değerleriyle çakıştığınızı hissetmediniz mi?

Kimi zaman yalanın hasını söyleyip, yalandan korkmadınız mı yılandan öte?

Aldatılmak istemeyip, aldatmadınız mı?

İnternette kimliklerinizi gizleyip, vakit öldürmediniz mi? Önemli işleriniz varken, dalıp gitmediniz mi uzaklara?

Tartışmada ağza alınmayacak şeyler söyleyip, ardından akvaryumda balık olurcasına sessizleşmediniz mi?

Coşkularınız aniden kederle kıyıya vurmadı mı?

Ağlarken gülmeye başlamadınız mı?

Peki, tüm bu çalkantılar arabesk değil mi? Bu da sizin bir renginiz sayılamaz mı? Damarlarınızı kesmediğiniz, vücudunuzu jiletle bilemediğiniz sürece… Ruhunuzu bileyen, ama içerideki kirli kanı da akıtarak sizi sağaltan bir aracı diyemez miyiz yaşanılan deneyimlere?

Arabesk, aşk değil mi? Kavga? Neşe? Hüzün? Tutku? Afallama? Terslik? Heyecan? Gerginlik? Sakinlik?

Aslında, hepimiz bir parça arabeskiz… ‘Aslını inkar eden bizden değildir’ dendiğine bakmayın siz. Bizdendir, bizdendir. Aslını inkar eder, ama aslında o da bizdendir!..