“Umut, fakirin ekmeğidir" derler. Bizler içinse dans edebilmenin, kırlarda koşabilmenin, topu kaleye eriştirebilmenin, üzümü salkımıyla koparabilmenin, bir balık kadar özgürce yüzebilmenin; kısacası sağlıklı insanlar gibi yasayabilmenin adıdır "umut". Yıllar önce yitirdiğim duygular geçen gece okuduğum bir haberden sonra depreşti. Haberde, Glasgow Üniversite'sinde altmış yaşın üzerindeki felçlilere kök hücre tedavisine başlanıldığı ve yakında tüm hastalar üzerinde denenebileceği yazıyordu.
Kök hücre tedavisinin varlığından haberdardım, deneme aşamasının uzun bir süreç gerektirdiğinin de bilincindeydim ama yüreğim; "bu kez olacak" diyordu da başka bir şey demiyordu. Bu kesin yargının sonunda hüsran da olsa insan iyi sonuçlar alınacağından başka bir şeyi düşünmek dahi istemiyor. Ben de bir yandan haberi okuyup düşlere dalarken, diğer taraftan elimin tersiyle gözyaşlarımı siliyordum. Ve ilk kez Tanrı’ma yalvarıyordum, bir kez olsun adım atabileyim diye.
İnsanlar, engelli oluşumdan olsa gerek karamsar yazılar yazdığımda üzgün olduğumu düşünerek kendilerince beni teselli etmeye çalışıyorlar. Bazıları da; "Ertan, bunu sana yakıştıramadım" gibisinden bence anlamsız olan tümceler kuruyorlar. Anlamsız diyorum; çünkü ben de bir insanım ve dolayısıyla benim de duygularım var. Dakikalarca kahkaha atabilen, hüznün karanlığında boğulduğumda uzun süre ağlayabilen bir yapıya sahibim üstelik. Ayrıca, engelimle ilgili bir sorunum da yok. Beklentilerin aksine, yürüyememem ve vücudumun hiçbir uzvunu kullanamamam yalnızca fiziksel açıdan etkiliyor beni. Buna karşın pek çok insanın başaramadıklarını başardım ben. Arkadaşlarımın ve okuyucularımın iyi niyetli davranarak teselli etmeye çalıştıklarından kuşkum yok; ama, bazen trafik kazası geçirmiş yaralıyı bir an önce aracından çıkarmak isteyen kalabalığın yaptıkları gibi oluyor bu davranışlar. Böylesine trajikomik durumlara düşeceğimize karşımızdakinin ne konuştuğunu ya da yazısında neyi anlatmak istediğini kavramaya çabalamanın daha yararlı olacağı düşüncesindeyim. Tıpkı şu an okuduğumuz yazıdan tedavi olmak için yarın Glasgow 'a gideceğim ve birkaç hafta sonra sapasağlam döneceğim sonucunu çıkartamayacağımız gibi.
Akıl sağlığı yerinde olan insanın kendine göre düşleri vardır. Kimi çok zengin olmak ister, kimi mutlu bir yuva... Kimisi de gemiyle dünya turuna çıkmayı düşler yıllarca. Benimse bu türden büyük düşlerim olmadı hiç. Aç kalmayacak kadar param olsun bana yeter. Günün birinde sağlığıma kavuşursam aileme sıkıca sarıldıktan sonra yapacağım ilk iş, derin bir uykuya dalmak olacak. Çünkü 32 yıldır en derin uykumda bile istemsiz kasılmalarım artabiliyor ve bu nedenle her yarım saatte bir uyanıyorum. Yine o gün yapacağım işler arasında doyasıya yemek, dışarısının sıcaklık derecesine bakmaksızın dakikalarca kulaç atmak, bir barda sabahlamak ve güneşin doğuşu şerefine kadeh kaldırmak da var. Tüm bu düşlerim gerçekleşir mi, bilemiyorum... O günleri görmeyi dilemekten başka bir şey de gelmiyor elimden. Bunu bildiğimden tüm kalbimle diliyorum. Yalnızca kendim için mi, elbette ki hayır. Dilerim ki yıllarca o günün gelmesini bekleyen tüm hastalar düşledikleri günü görsün ve yaşamlarının geri kalan zamanında sağlıklı bireyler olsunlar.
İnsan, umudunu yitirdiğinde işin nerelere varacağını en iyi bilenlerdenim. Onun içindir ki düşlerimi hep yeniliyorum. Biliyorum ki Vatikan ve ilaç şirketleri baskılarını azaltırsa ve devletler konuya daha çok yatırım yapıp desteklerlerse birçok hasta kök hücre tedavisi sayesinde kısa zamanda sağlığına kavuşacak. Biliyorum ki güzel günler göreceğim.
Bu yazıya ilk yorum yapan siz olun.