-Buluştular mı Ahmet Bey?
Apartmanın üçüncü katının balkonunda mangal yakmakta olan adam:
-Kim, komşum?
-Bizimkiler...
-Yok komşum... Ferhat Şirin'e, Kerem Aslı'ya, Mecnun Leyla'ya kavuşur da iktidar ile muhalefet buluşamaz...
Son birkaç yıldır ülkenin hemen her köşesinde bu türden konuşmaları duymak olası. Kılıçdaroğlu CHP Genel Başkanlığına seçildikten ve terör örgütünün hain saldırıları arttıktan sonra, Başbakan ile ana muhalefet partisi liderinin görüşme olasılığı yine gündemi meşgul ediyor. Bir kaçış olmazsa da önümüzdeki hafta içinde iki liderin el sıkışıp zoraki gülümsemelerini göreceğiz ekranlarda. Düşündükçe insanın aklından o görüşmenin ardından terörü bitirecek, işsizliği azaltacak, ailelerin ekonomisini düzeltecek, senelerdir gerilen toplumu rahatlatacak hamleler gelecek mi gibisinden sorular geçiyor.
Bu olası buluşmadan olumlu sonuçlar çıkmasını ve tüm sorunlara karşı ortak hareket edilmesini ummanın biraz fazla iyimserlik olacağı düşüncesindeyim. Ayrıca, referandumun ve genel seçimlerin arifesinde iktidarı hedefleyen partilerin uzlaşması dünyanın hiçbir yerinde görülmemiştir. Perşembenin gelişi çarşambadan bekliyken, bir odaya kapanıp kafa kafaya vermeye gerek var mıdır peki?
Topluma kanlı bıçaklı imiş gibi aksettirilen, asla biraraya gelemezlermiş izlenimi verilen iki liderin yan yana çekilecek kareleri elbette ki önemlidir. En azından kutuplaşmanın önüne geçilmiş olunur. Öte yandan; doğal olarak dost da düşman da mesajı algılar ve stratejilerini ona göre düzenlemek zorunda kalır. Marketteki Hüseyin ile balkondaki Ahmet de siyasilere olan inancını yeniler. Ancak bana sorarsanız; Avrupa ve Amerika'daki örneklerinde olduğu gibi bir açıkoturumla tüm sorunların halkın gözleri önünde masaya yatırılmasından yanayım. Neyin ak, neyin kara olduğunu, terör örgütünün kimlere taşeronluk yaptığını, hangi siyasetçinin yolsuzluk denizinde kulaç attığını bilmeliyiz derim. Tek kanalın yayın yaşamını sürdürdüğü yıllarda genel başkanların seçim öncesi bir masanın çevresine oturmaları ve yapacaklarını anlatmaları gelenekselleşmişti aslında. AKP'nin iktidara gelmesiyle nedendir bilinmez bu toplantılar başbakanın ambargosuyla karşılaştı. Ağzından demokrasi sözcüğünü eksik etmeyen bir başbakan, demokrasinin olmazsa olmazı olan hükümetlerden hesap sorma talebini nasıl olur da engeller? İşte, bu soruya yanıt verebilmek oldukça güç.
Bu ülkenin birer yurttaşı olan bizlerin beklentisi; beynimizin bir köşesinde acaba sorusu olmaksızın görüşlerimizi özgürce paylaşabilmek, iş ve aş... Bizlerin beklentisi; askerdeki yavrularımızdan her an kötü bir haber gelebilir korkusuyla yatağa uzanmamak... Bizlerin beklentisi; etnik kimliğimizin ve dini duygularımızın siyasi malzeme olarak kullanılmaması... Bizlerin beklentisi; on beş-on altı yaşlarında çocuklar bir parça baklava çaldı diye yargılanıyor ve hüküm giyebiliyorken devletin parasını çanta çanta kasasına indiren vekillerin de yargılandığını görebilmek... Bizlerin beklentisi; sanal darbe senaryoları yazanların değil de onlarca ailenin yaşamını olumsuz yönde etkileyen gerçek darbecileri cezalandırabilecek babayiğit savcıların ve hâkimlerin varlığını bilmek... Bizlerin beklentisi; tüm faili meçhul cinayetlerin faillerini ortaya çıkarabilecek güçlü bir hükümet...
Bizler, o nedenle hiçbir sonuç elde edemeyeceğimizi bilsek de muhalefet partisi konumundaki liderlerin kapalı kapılar ardında bile olsa bu taleplerimizi başbakana iletilmesini önemsiyoruz ve asırlardır birbirlerine kavuşamayan iki sevgilinin buluşması gibi görüyoruz bu buluşmayı.
