CHP ?

İnsanın kendi kendisini zedelemesinden, yok etmesinden daha kötü bir durum var mıdır şu dünyada? "Elbette," dediğinizi duyar gibiyim. Bir kurumu, daha da önemlisi bir vatanı güç durumda bıraktığınızda yalnızca kendinizi değil, size inanan yüzbinleri de etkilemiş olursunuz. Görüşlerini benimsemeseniz de, hiçbir zaman oy vermeme gibi bir kararınız olsa da, bilirsiniz ki bu ülkenin; kurucusunun açılmasını istediği CHP'ye çok gereksinimi var. Onun karışması, rakiplerinin bile hoşuna gitmez. Çünkü rekabet hem gevşemeyi, hem de sürekli kazanmayı kanıksamayı önler. İşte, birçok nedenden önemlidir CHP ve onun harakiri yapma gibi bir hakkı yoktur bence.

Hani perşembenin gelişi çarşambadan belli olur; ama bu kadar dağınık, her kafadan bir ses çıkan, 4. kat ile 12. katta birer başın bulunduğu bir CHP'yi doğrusunu isterseniz hiç beklemiyordum. Seçimlere yedi sekiz ay kalmışken, üstelik referandumda çıkan %42'lik hayır oylarının büyük bir kısmının CHP'ye ait olduğu biliniyorken ve isminde de var olan halkın nelere ihtiyaç duyduğunun bilincindeyken, kimse kendi çıkarını düşünmez sanıyordum. Yanılmışım... Şimdi bu yanılgının getirdiği düş kırıklığını yaşıyorum, telefonumun tuşlarına basarken. Ve beynimde onlarca soru havada uçuşuyor. Boşa koyuyorum dolmuyor, doluya koyuyorum sığmıyor. Olup bitene akıl sır erdirebilen bir tek kişinin dahi bulunduğuna inanmıyorum. CHP'li olmamama karşın görüşlerini onaylamadığım iktidar partisini koltuğundan edebilecek tek partinin iç çekişmelere kapılıp mücadele edemeyecek pozisyona düşmesi üzüyor beni. Keşke işler sarpa sapmadan önüne geçilebilseydi bir şeylerin diyorum içimden. Kapalı kapılar ardında, yani medyaya duyurmadan; "arkadaş, sen çok yoruldun. Halk da seni engel olarak görüyor, biraz dinlen," ya da "seçimli kurultaya gidelim, kim istenilmiyormuş görelim," demek çok mu zordu diye soruyor insan, haklı olarak. Belki yine kırgınlıklar olurdu; ama kol kırılır yen içinde kalırdı.

İki düşmanın bile kullanmayacağı sözcükler hem de kameralar karşısında söylenildi. Hatta bir ara yumruk yumruğa bile gelindi. Yani parti şu an yoğun bakımda ağır yaralı bir şekilde yatıyor. Şimdi yapılması gereken; yaralıyı eski sağlığına kavuşturacak tedavi yöntemini bulmaktır bana göre. CHP dört bir yanı parçalanmış bir halde yedi ay sonraki genel seçimlere gidemez. Sonuç bir kez daha hüsran olur. Tamir edilmesi güç olayları unutmak, olmamış gibi davranmak neredeyse olanaksızdır. Ne denli büyük bir çaba sarf edilirse edilsin yürek bir kanamaya başlayınca, kan durmaz. Hemen eski defterler karıştırılmaya başlanır. Gözünün üzerinde kaşının olduğunu bilmek, kavga ettiğin kişinin bir sözcüğü dahi batar insana. Ancak bilmelisin ki o bunalımlı ortam en başta kendine zarar verir. İşte, Sav ve arkadaşlarının ve Kılıçdaroğlu destekçilerinin bu yazdıklarımı benden çok daha iyi bildiklerini düşünüyorum. Eminim ki salim kafayla oturup yaşanılanları tarttıklarında, bu haftaki zararın boyutlarını görecekler ve kendini öne çıkarmanın ne yeri, ne de zamanı olduğuna kanaat getirecekler.

Devrimciliği, demokrasiyi ve her şeyin ilkini getiren CHP'ye bu ülkenin gereksinimi var. CHP'nin ise birbirine düşüp bölünmeye değil, yıllardan beridir özlemini duyduğu iktidarı yakalamaya...