Yazımın başlığımı açmam gerekirse; son birkaç haftadır yürekleri ağızlara getirecek çok tehlikeli hareketler yapılıyor ülkemizde. İnegöl ve Hatay'da yaşanan olaylardan sonra eminim ki akli dengesi yerinde olan herkes; "nereye doğru gidiyoruz," sorusunu yöneltiyordur kendisine. Peki, durumun bu denli kritik bir konum almasının sorumluluğunu kime yüklemek gerekir? Ya da başka bir anlatım şekliyle suçlu kimdir? Tüm toplumu ilgilendiren böylesine ciddi bir konuda tek taraflı bir suçlu arayışına gitmek en büyük yanlış olur bana göre. Yani ortada bir terslik varsa bu herkesin suçudur bence.
İnsanoğlu dünyadaki en bencil yaratıktır. Diğer canlılar yaşamda kalabilmek için öldürürken, insan can sıkıntısını bahane göstererek bile bir başka canlıyı ebediyete uğurlayabilir. Önce can ama; canan olmadan yaşanır mı bu koca gezegende? Gözlerimizi kapatıp bir an için kendimizi herhangi bir gezegende yapayalnız dolaşırken düşünelim: o çıldırtan sessizliğe en fazla ne kadar dayanılır? Üç, bilemediniz beş saat…
O andan sonra doğal olarak konuşma gereksinimi duyar insan. Kendi kendine konuşamayacağına göre, işte o zaman çevresine bakar ve kimseyi göremeyince; "keşke bir cananım olsaydı," der. Altını kalın bir çizgiyle çizecek olursak; insan, her şeyin sadece kendisine ait olmasını istese de tek başına da yaşayamaz. Bu analizden yola çıkarak tek tip düşünmenin insanı rahatsız edebileceğini de söyleyebiliriz.
İlk insandan günümüze değin görüş ayrılıkları olmuştur doğal olarak. Herkesin bir beyni olduğuna ve tümü konuyu değişik açılardan değerlendirdiğine göre düşüncelerin merkezi sistemle yönlendirildiğini söyleyemeyiz. Bizden farklı düşünenlerin, bir olayı değişik yönleriyle görenlerin de olabileceğini içimize sindirebilirsek eğer bencilliğimizin önüne büyük oranda geçmiş oluruz bence.
Yalnızca bireysel çabalarla Kürt sorununu çözebilir miyiz(?) sorusunu duyar gibiyim. Elbette ki hayır... Konunun ivedilikle bir devlet politikası olarak ele alınması gereklidir. Yani bireye tek başına karar verme yetkisi verirseniz kişi kendini ya devlet sanır, ya da kuralsız bir toplumda yaşadığını... Aslında sekiz yıldır tam bir üstünlükle ülkeyi yöneten AKP, Habur'da yaşanan o saçma sapan görüntülere dek sihirli sözcüğü bulmuştu; AÇILIM...
Ancak toplumun bir kısmını çileden çıkaran o görüntüler gösterdi ki bize, iktidar partisi "açılım" sözcüğünü dillendirmekte çok fazla acele etmiş. Çünkü neye, nasıl tepki vereceklerini, bir kesimden sert tepkiler gelirse onları ne şekilde sakinleştireceklerini ve hiç kimseyi kırmadan özgürlükleri nasıl geliştireceklerini yeteri kadar konuşmamışlar. Böylesine yaşamsal eksiklikler olunca da Balıkesir'in Altınova beldesinde başlayan ve gün geçtikçe ülkenin dört bir köşesine yayılan gerginlikler kaçınılmaz oluyor ne yazık ki.
Yaşanan her olaydan sonra birilerinin bir yerlerde ellerini ovuşturup televizyonun karşısında pis pis gülümsediğini düşünüyorum nedense. Kan emicilerin ve uyuşturucu tüccarlarının keyfine diyecek yoktur bu günlerde. Birbirlerinin görüşüne saygı duymasınlar da kaos ortamı sürüp gitsin diyenlerin sayısı yadsınamayacak kadar çoktur. Kendini devlet sananlar ülkeye en büyük zararı verdiklerini akıllarından çıkarmasınlar bunları gözlerinin önüne getirerek. Bizler, bir meyvenin dilimleri gibiyiz. Bir dilimimiz mutsuz olursa bu mutsuzluğu hepimiz iliklerimize dek duyumsamalıyız. Birbirimizin hislerini anlarsak, ancak o zaman çok tehlikeli hareketleri güzele çevirebiliriz.
