Dün sabaha karşı çocukluk yıllarımda gördüğüm bir rüyanın nedenini ve gerçekleşme olasılığını düşündüm uzun uzun. Bu rüyayı neden hala anımsadığımı sorguladığımdaysa yanıtın aslında rüyanın içinde gizlendiğini fark ettim. Yıllar sonra aynı kâbusu üç aşağı beş yukarı bu kez canlı canlı yaşıyor olmamız, daha doğru bir anlatımla o kötü sahnelere giderek yaklaştığımızı bilmek canımı fena halde sıktı.
Rüyamda, Bursa’nın en işlek caddelerinden birinde annemle yürüyorduk. Birden çevremizi gözlerine dek kara çarşaf örtmüş kadınlar sarmıştı. Onların tacizlerinden ve zafer çığlıklarından kaçmaya çalışırken kan ter içinde uyanmıştım uykudan. Daha sonra nedendir bilinmez değişik zamanlarda aynı rüyayı birkaç kez daha görmüştüm. Taa ki Türkiye'nin 11 Eylülü olan Sivas katliamına kadar...
O tarihte güç gösterisine kalkışan gerici grup bugünlerin fitilini ateşlediğinin bilincindeydi ki o yüzden tek suçları aydınlık yarınları görmeyi dilemek olan masum insanlar diri diri yanarken mutluluktan dudakları kavuşmuyordu yobazların. 33 aydınımız o kahrolası otelde can vermişti; ama tek tesellimiz asıl hedeflerindeki ismi, yani üstat Aziz Nesin'i yakmayı başaramamışlardı sözde dindarlar.
Yıl 2010... O kara günden sonra kendini toparlayıp yüzünü tekrar çağdaşlığa, medeniyete mi çevirdi Türkiye? Öyleyse bir şeriatla yönetilen Arap ülkelerinin lider eşlerine bakın, bir de bizimkilere... Bir İran'a kapılarını kapatan ülkeleri sıralayın, bir de anlaşma yapanları... Soykırım yapmakla suçlanan ve kırmızı bültenle aranan lideri her yıl konuk eden ülkenin adını bilmem söylememe gerek var mı?
Son günlerde yeni bir konuymuş gibi eksen kayması tartışmaları gündemde çok yer tutuyor. Oysa bu ülkenin ekseni Adnan Menderes'in seçilmesiyle kaymaya başlamıştır bana göre. Sonraları sağ görüşü benimseyen başbakanlar hep bir öncekini aratmıştır. Ve en nihayetinde bugün her fırsatta muhafazakâr olduklarını açık açık söyleyen bir parti ülkeyi yönetmektedir. Yani görevin bir kısmı "tatlı" bir şekilde başarıyla tamamlanmıştır onlara göre.
Bir kısmı diyorum, çünkü muhafazakâr düşünceyi savunanların asıl amacı din temelleri üzerine kurulmuş bir devlet yönetim şeklini yerleştirmek değil midir? Her ne kadar değiştiklerini de söyleseler, bazı keskin görüşlerini beyinlerinin bir köşesinde hapsetmeye de çalışsalar bu istekle yanıp tutuştuklarını biliyoruz. Zaman zaman da bilinçaltındaki o özlemler ağızlardan kaçarak dışa aktarılabiliyor. Tıpkı, göstermelik cezası sona eren milletvekilinin üstü kapalı konuşmasında olduğu gibi...
Türkiye'nin ekseni ne zaman tam olarak doğuya kayar diye sorarsanız; ben, Anayasamızın değiştirilemez maddeleri şeriat çığırtkanları yapanların karşısında var oldukça, halkın yüzde otuzluk kesimi Atatürk'ün ilkelerine olan bağlılıklarını sürdürdükçe ve yaşamdaki varlıklarını korudukça o beklentinin hiçbir zaman gerçeğe dönüşmeyeceği kanısındayım. Tüm yolların tıkandığını anladıklarında, yani Türkiye Arap Yarımadasındaki ülkelere benzemezse görmeyi umdukları sistemi kanla getirmek isteyebileceklerinden tedirginim. Kim bilir, belki de çocukluk yıllarımın kâbusu o yüzden aklımdan çıkmıyordur.
Biz yine de olumlu düşünelim ve bu arzularının onlar için sadece bir düş olarak kalacağını, aydınları yaktıklarında ya da insanları domuz bağıyla bağlayıp toprağa gömdüklerinde yaptıkları yanlışı anladıklarını, ılımlı görünen AKP’Lİ bazı yetkililerin çılgınlıklara izin vermeyeceklerini ve ekseni yeniden batıya döndüreceklerini umalım.
