Engin Ardıç'a...

Mademki sırası geldi, mademki bizlere hakaret etmek için çeşitli sözcükler türeten Engin Ardıç gibiler var, açıklıyorum: “Hem özürlü, hem de CHP’liyim…” Ancak… İkisini de kendim seçmedim…

CHP’li olmak: Muhafazakâr liberal bir parti olduğunu söyleyen, “ileri demokrasi” diye uydurma bir kavramla herkesi baskı altına almaya çalışan AKP’ye oy vermektense, kalemimi yalakalık yapmak için kullanmayı tercih etmektense, dünyadaki tek halk savaşını veren ve o savaşın önderi olan Atatürk’ün kurduğu CHP’yi seçtim, sosyalist olmama karşın. Bunda %10’luk barajın da etkisi yok değildi tabii ki.

Özürlü olmak: İnsan özürlü olmayı nasıl seçebilir ki? Hem de daha dünyaya gözlerini açmadan… Yaşam bağın olan kordonun boğazına dolanıp yaşamını karartabileceğini nereden tahmin edebilirsin ki? İnsan, arkadaşların özgürce koşuştururken onlara buğulu gözlerle bakmayı isteyebilir mi? Sırf, devletin seni düşünerek kamu binaları yapmadı diye eğitimine son vermek zorunda kalsan ne düşünürdün? Ve içinde uhde olan eğitimini devam ettirme isteğini otuzlu yaşlardan sonra devam ettirmek istesen…

Hiçbir zaman bir sevgilin olmayacağını bilmek, 14 Şubatta sevgilisiz kalmak ne hissettirirdi acaba Engin Ardıç’a? Evet, özürlüyüm ve CHP’liyim, ikisi için de gurur duyuyorum.

Yıllardır biz özürlüler siz sağlıklıların hakaretlerine uğradık durduk. Sözlerinizle alay ettiniz bizlerle. Saçma sapan hareketler yapana; “spastik misin be adam”, bir şeyi gözden kaçırana; “kör müsün”, sizi dinlemeyene; “sağır mısın”, özürlü, sakat, engelli, rahatsız, hasta gibi sözcükleri alay konusu olarak kullandınız. Ve daha nicelerini… Sizden iş istedik, azarladınız… Verdiğiniz üç-beş kuruşla dilenci muamelesi yaptınız. Ürettiklerimizi görmediniz, görmek istemediniz, kafanızı çevirip uzaklaştınız… Yaşama hakkı istedik, haklarımızı gasp ettiniz. Sokağa bile çıkamaz olduk sizlerin yüzünden. Çünkü araçlarınızı kaldırımlara park ettiniz. Çünkü bizler için ayrılan otoparkları istila ettiniz. Hep sustuk, artık konuşma zamanıdır. Artık; “yeter artık, dünyada sizin var olma hakkınız olduğu kadar bizim de var olma hakkımız var,” deme zamanıdır.

 Özürlü olunca sanki ayrıcalıklıymışız gibi geliyor nedense bazılarına. Sanki insanlar, özürlü olduğumuz için bizlere daha farklı davranıyorlarmış gibi bir izlenim var. Evet, farklıymışız gibi davranıyorsunuz. Ancak bu farklılık olumlu yönde değil. Hiçbir işi beceremeyeceğiz gibi geliyor bazılarına. Özürlü olduğumu söylediğimde kaçıyor bile bazıları. İş talep ettiğimde de önüme çıkan ilk engel özürlü olmam oluyor. Sanki düşünemeyecekmişim, sanki bu dünyada yaşamıyormuşum, sanki yaşananlardan haberim yokmuş, sanki özrümü kullanarak demagoji yapacakmışım gibi geliyor…

Evet, özürlü olmak ve iktidar partisine yakın durmamak çok şeyler kaybettirdi bana. Cumhurbaşkanının danışmanları bile yazılarımı okuyunca davetlerini geri çektirdiler son günde. Bense yaşadıklarıma acı acı tebessüm etmekle yetiniyorum yalnızca.

Türkiye gibi gelişmesini tamamlamaktan uzak bir ülkede yaşıyorsan ve özürlüysen yukarıda saydıklarım başına geliyor demektir. Özürlüysen, yaşama hakkın yok demektir. Özürlüysen ne kadar başarılı olursan ol, hiçsin demektir. Bunları üstüne basa basa bizleri konu alan her yazımda yazıyorum ve bu gidişle de ölene dek yazacağım sanırım. Evet, ben ne olduğumu biliyorum. Neyi amaçladığımı da biliyorum. Peki, Engin Ardıç; sen? Sen nesin? Kimsin? Neyi amaçlıyorsun? Bir gün özürlü olabileceğini unutup, bizlere hakaret etmenin cüretini nereden buluyorsun? Seni hala orada tutanlar da senin kadar suçlu değil mi?