Kar Taneleri…

Dışarıdaki dondurucu soğuktan pencereler koruyor beni…
Dışarıda gözlerim…
Kimi zaman yavaşlıyor kar…
Kimi zaman tipiye dönüyor…
Nilüfer’in söylediği Kayahan’ın o unutulmaz bestesini mırıldanırken buluyorum kendimi…
“Alıcı kuşlar gibi başımın üstünde dönüp durmayın…”
“Kol kola girip yalnızlığımı vurmayın yüzüme kartaneleri…”

Milyarlarca kar tanesi birbirlerine değmeden gökyüzünden inerken…
Bir yerlerde küçük bir çocuğun üşüyen ellerini düşünüp…
Ürperiyorum…
Üşüdüğümde…
Ellerimi ellerinin arasına alıp…
Sıcak nefesini üflerdi çocukken annem…
Ve koltuk altlarına sıkıştırırdı ısınsınlar diye…
Benim ellerim sıcak şimdi ama…
Çocuklarının ellerini ısıtmaya çalışan…
Üşüyen anneleri düşünüyorum…
Kulaklarına kar suyu kaçan balıklar gibi…
Karı görünce şaşırıp…
Kartopu oynamaya bıçakla ve sopayla giden  tiplere…
Akıl diliyorum Allahtan…
Erkut Abi triplerine girmeden…

Şehrin bütün pisliğini örten…
Kar tanelerine takılıyor yine gözlerim…
Martılar dolanıyor gökyüzünde…

Birden…
Yaşadığımız şehrin İstanbul…
Ve yaşadığımız günün  Cuma olduğu geliyor aklıma…
Akşam işten dönüş telaşı…
Trafik sıkışıklığı falan…
Romantizm kalmıyor ki adamda…
Kızmasın Nilüfer ve Kayahan ama…
Son mısralarını mırıldanıyorum “Kar Taneleri” isimli şarkının…
Akşam eve nasıl gideceğimi düşünerek…
“Yollar benim umudumdur, yolları kapatmayın…”
“Yağmayın yollarıma, durun kar taneleri…”