Yatağımda, uyumak için çitten atlayan koyunların düşünü kurup tek tek sayarken aklıma bir soru takıldı; onlar mı gerçek koyun, yoksa insanlığın var oluşundan beri bir türlü sürü psikolojisinden kurtulamayan bizler mi?
Eminim ki şu an böyle bir konuya kafa yorduğum için tırlattığımı falan düşünüyorsunuzdur. Öyle demeyin, çok önemli bir konudur bu aslında. Sorduğum soruya yanıt bulabilirsek ya da daha açık bir dille söyleyeyim; koyun olmadığımızı ispatlayabilirsek kendimizi daha huzurlu hissedeceğimizden yana kuşkum yok.
Babamın siyasetle yakından ilgilenmesi, benim de çok küçük yaşta siyasetle tanışmama neden oldu. Tabi ilk zamanlar şu anki bilince sahip olmadığımdan yapılan mitinglerdeki kalabalıkları gördükçe, sempati duyduğum partinin iktidara geleceğini sanıp heyecana kapılıyordum. Birkaç kez hüsrana uğrayınca anladım ki çoğunluk, pikniğe gider gibi gidiyor mitinglere ve sandıkla baş başa kaldıklarında izlediği partiye değil de zıt görüştekine basıyor mühürü. Bu bir tepkisel davranış mıdır, yoksa başka bir şey mi, tam olarak çözebildiğimi söyleyemem.
Genel seçimlere koskoca bir yıl var derseniz yanılırsınız, çünkü zaman göz açıp kapayana dek geçiyor. Üstelik liderler daha şimdiden meydanlara indi. Benim görüşüme göre kan gövdeyi götürecek. Isınma turlarında bile birbirlerini taşa tutuyorlarsa, varın gerisini siz düşünün. Lakin vatandaş her zaman yaptığını yapacak, yani kimin boyu uzunsa, kaytan bıyığı varsa ya da kim daha yakışıklıysa onu seçecek. Ağzından Allah sözcüğünü düşürmeme, kameralar önünde sekiz kez namaz kılma ve Atatürk ve silah arkadaşlarının yaptıklarıyla alay etme gibi kriterleri de unutmamak gerekir. Saçmaladığımı mı düşünüyorsunuz; o halde bir düşünün, çok partili sisteme geçildiğinden beri Ecevit dışında hangi lider bu kriterlere bakılmaksızın başbakan seçildi? “Dini bütün” bir başbakan, halkını düşünen, iş, aş ve sosyal haklar diyen bir lidere tercih edildi hep. Kendi cebindeki paranın niye ay sonunu getirmeye yetmediğini, Avrupa'da yaşayan insanlara devletlerinin verdiği değeri görüp, benim ülkem neden bana önem vermiyor ya da ben niye insanca ölme hakkına bile sahip değilim diye sorgulamadı hiç. Onun için rahatlıkla söyleyebilirim ki halkın iktidarını kurmayı vaat edenlerin ülkeyi yönetme şansı hemen hemen hiç yok.
Başkanlığa seçildiği günden itibaren halkçı söylevler söyleyen Kılıçdaroğlu da çoktan şanssız liderler grubuna katılmıştır bana göre. Onun; rant eleştirisi, sekiz yılda kimlerin nasıl zenginler sınıfına girdiğini göstermesi, emeklilerin şu anki iktidarca ikinci sınıf vatandaş statüsüne konulduğunu iddia etmesi, sadaka devlet uygulamasının kimseye göstermeden kadının desteklenmesiyle kırılacağını belirtmesi ve bu sayede, sosyal devletin yaşama geçirileceğini söylemesi, mayınlı arazilerin temizlenerek köylülere tahsis edileceğini açıklaması ve "BİR AĞAÇ GİBİ TEK VE HÜR VE BİR ORMAN GİBİ KARDEŞÇESİNE," diyerek etnik kökenine bakmadan tüm halkı kucaklaması kimsenin umurunda olmayacaktır. Çünkü İsrail hükümetine kafa tutan biri; halkına zulüm etse de, sekiz yıldır hiçbir konuda ilerleme kaydetmese de el üstünde tutulmaya devam edecektir.
Üstat Nazım yıllar önce yazdığı şiirde; "... koyun gibisin kardeşim," demişti. Belki de şimdi koyunlar yaşadıklarından bihaber olan insanlara bakıp kendilerine hakaret edildiği hissine kapılabilir, kimbilir...
