Masal

AKP iktidarını bir yazımda ilk kez kutlayacağım! Olağanüstü bir ülke yarattılar! Bu, öyle bir ülke ki, kimse kimseye güvenmiyor. Hemen herkes, birbirinin kuyusunu kazmaya çalışıyor. Kimin eli kimin cebinde belli değil. Hatta ülkeyi kim yönetiyor sorusuna ikna edici bir yanıt verecek bir yurttaş bulmanız bile oldukça zor... Böyle karmaşık bir ortam yaratmak, tüm kurumların ve tüm değerlerin içini boşaltmak “benim” diyen her babayiğidin harcı değildir. Bebek katili bile bunu başaramazdı emin olun. İşte bu nedenle üstün başarısından dolayı hükümet üyelerini kutlamamız gerektiğini düşündüm.

DGM'yi kaldırdıktan sonra kendilerine avantaj sağlayacağını düşündükleri Özel Yetkili Mahkemeleri getirdiler. Bu öylesine güçlü bir mahkemeydi ki, TCK'nın savcılara ve hâkimlere tanımış olduğu yorumlanmaya açık maddeleriyle herkesin terörist damgası yiyebileceği ortamı rahatlıkla yaratabilecek durumdaydı. Nitekim bazı cemaat yapılanmalarının içerisinde olduğu iddia edilen kişiler, muhalif sesleri susturmak için fazla gecikmedi ve harekete geçti. Böylece bir masala başlanılmış olundu. Bu masala başlanılması en çok iktidar partisini mutlu etti. Zira kendileri de başka bir masal türetmekte gecikmedi: İLERİ DEMOKRASİ...

Darbelerle ve darbe girişimleriyle kafasını kaldırmakta zorlanan halk, bu “ileri demokrasi” kavramını çok sevdi. Sandı ki ileri demokraside herkes özgürce düşünebilecek, düşündüklerini rahatça aktarabilecek... Sandı ki artık herkese dokunulabilecek... Sandı ki Türkiye bir hukuk devleti olacak... Mafya, çeteler ve devlet içindeki kirli oyunlar bitecek... Terör tamamen yok olacak. Yani kısacası ülkenin üzerine hiç batmayan bir güneş doğacak sandı çoğunluk. Ancak gerçekler masallardaki gibi gökten üç elma düşmesiyle sonuçlanmıyor
.
Bir bakıldı ki ileri demokraside düşünenler zarar görüyor. İktidar aleyhinde en ufak eleştiri dahi fırçalanma sebebi olabiliyor... Savcılar kafalarına estiği gibi telefonları dinletebiliyor... Sonra bu özel görüşmeler gazetelere servis edilebiliyor... İleri demokraside görüldü ki her yurttaş sabahın köründe kapısını polislere açmak zorunda kalabiliyor... Bırakın bizim yazarları, el âlemin yazarı bile çete üyesi olarak suçlanabiliyor ileri demokraside...

İktidar bu masalla her türlü güçlüğün üstesinden gelebileceğini düşüne dursun, yarattıkları dev de iktidar üyelerini alt edebilmenin hesaplarını yapıyormuş meğer. Geçen haftanın özeti, iktidar savaşlarının başladığı olmalı bence. Evet, AKP hükümeti kendi silahıyla vurulmanın şokunu yaşadı geçen hafta. Bu şokun artçılarının geleceğini şimdilik düşünmüyorum. Cemaat üyeleri ve iktidar yandaşları devlet içerisinde bu denli kadrolaşmışken kavgayı derinleştirip koltuklarını riske atabileceklerini düşünmüyorum. Nitekim MİT mensuplarına yakalatma kararı aldıran savcıların görev yerlerinin değiştirilmesi de benim tezimi doğrular bir hareketti.

Neredeyse yeri yerinden oynatan kararların ateşi düşmeden, biz sorularımızı yöneltelim boşluğa. Hukukun herkese eşit uygulanması gerekmez mi, eğer yasalar önünde tüm yurttaşlar eşit değilse bir hukuk devletinden söz etmek mümkün müdür? Herkes ifadesi alınıp cezaevine gönderilebiliyorken, kurulduğu tarihten beri hakkında dedikodular üretilen MİT'in üyelerinin ifadesinin alınması niye engellenmeye çalışılmaktadır? Savcılar değiştirildikten sonra ifadeler alınsa bile şaibeler sürmeyecek mi? Yoksa AKP hükümetinin ülkenin bölünmesi yönündeki anlaşmanın altına imza attığına dair söylentiler gerçek de o yüzden mi çekinilmektedir? Sorular, sorular... Hiçbir zaman yanıtını alamayacağımız sorular... Ülkenin kimin tarafından yönetildiğini şu an için bilemesek de kaosa sürüklendiğimizi görebiliyoruz. Eh, ülkenin aydınları bile derin bir uykudaysalar hala, bize fazla bir söz kalmıyor, üç elmanın kimlerin kursağına gittiğini izlemekten başka...