İnsan, atacağı adımla ileriye gitme kararından tutun da, var oluş amacını sorgularken bile aynı soruyu sormalı bana göre; neden? Bu soruyu yöneltirse insan kendine; ancak o zaman yaptığı hareketin ya da kullandığı bir sözcüğün değerini anlayabilir diye düşünüyorum. Açıkçası son günlerde AKP'ye oy vermiş seçmenlerden aldığım eleştiriler bana sıkça AKP'nin politikalarını ve anayasa taslağını neden bu denli acımasızca eleştirdiğimi sordurtuyor kendime.
Beni eleştirenlerin temel dayanağı demokrasiyi desteklemek yerine statükoculuğu savunduğum üzerine. Onların açısından bakacak olursak haksız da sayılmazlar hani! Anayasa taslağına hayır demekle ve şiddetli bir şekilde karşı çıkışlar yapmakla yürürlükte olan darbe anayasasını korumuş oluyorum onlara göre. Ancak görüntüde bu şekilde görünse de durum oldukça farklı.
Evet, aslında ülkenin köklü bir değişim sürecine girmesi taraftarıyım ve bu değişimin en büyük adımının gerçek anlamda sivil bir anayasa yapmak olduğunun da bilincindeyim. Peki, öyleyse neye karşıyım?
AKP, Anayasa Mahkemesi üyeleri tarafından laiklik karşıtı eylemlerin odağı olarak tespit edilse de halen yasaların belirlediği ölçülerde bir siyasi partidir ve pek tabi TBMM'ye yasa önerisi sunabilir. Ancak Anayasa yapmak denilince herkesin söz söyleyebildiği ve üzerinde tam bir uzlaşma sağlandıktan sonra meclise sunulmasının gerektiğini anlıyoruz. Böyle bir uzlaşı var mı? Yok... Herkes görüşünü belirtebildi mi? Başbakan üç gün süre verdi... Kendilerinin sekiz yılda hazırlayabildikleri taslağı okumak, değerlendirmek ve katkı koymak için 72 saat... Koskoca 4320 dakika Sayın Muhalefet, neyinize yetmiyor? Yemeyin, içmeyin, tepe tepe kullanın...
Biz yaptık oldu anlayışıyla oldubittiye getirilmek istenilen şey, çocuk oyunu mudur? Benim kurallarımla oynarsanız oynayın, yoksa sizi oyundan atarım demek ne kadar devlet adamlığıdır? Demokrasiyle bağdaşmayan bu anlayışın darbecilerinkinden ne farkı vardır? Peki, AKP'nin muhalefetteki partileri ve dolayısıyla halkı sıkboğaz etme amacı nedir?
Taslaktan ve parti yetkililerinin demeçlerinden iki sonuç çıkartabiliriz. AKP, aleyhinde aldığı kararlar nedeniyle mevcut durumdan oldukça rahatsız ve bir an önce yargının elini kolunu bağlamak istiyor. Ya da insanları demokrasi masallarıyla uyutarak üç buçuk milyona ulaşan işsizlik ordusunu, kredi kartı borcu yüzünden intihar eden yurttaşları, yıllarca eğitim gördükten sonra kahve köşelerinde çürüyen gençleri, bebesine süt alamayan anaları, evine ekmek götüremeyen boynu bükük babaları, anasını alıp gidecek yeri bulunmayan çocukları, birer birer uçup giden kamu mallarını, sekiz yılda ikiye katlanan borcu unutturmaya çalışıyor. İki seçenek de yadsınamaz ölçülerde geçerli bence. Yerel seçimlerdeki oy kaybı ve Tayyip Erdoğan ile Bülent Arınç'ın yargıyı hedef alan açıklamaları bizi doğrular nitelikte.
Türkiye'nin köklü bir değişime ihtiyacı olduğunu ve bunun için sivillerin yapacağı bir anayasaya gereksinim duyulduğunu belirtmiştim. Bu yönde CHP'nin hazırladığı söylenilen altı maddelik taslak önemli bir adım ama bence yetersiz. Taslağın içine YÖK'ün kaldırılması, MGK'nın yeniden şekillendirilmesi, Cumhurbaşkanlığının yetkilerinin kısıtlanması, milletvekillerinin, bakanların ve Cumhurbaşkanının üçüncü dereceye kadar olan tüm akrabalarının üçüncü kişiler adına bile devlet ihalelerine girmelerinin yasaklanması, var olanların iptal edilmesi, darbenin bir insanlık suçu sayılması ve bu suçta zaman aşımının olmamasının sağlanması gibi maddelerin eklenmesi, bizim daha demokratik bir ülkede yaşamamızın önünü açacaktır diye düşünüyorum.
Ülkeyi bir AKP devleti yapacak, belki de ileride demokratik, laik Türkiye Cumhuriyeti'nin varlığını zora sokacak girişimlerin hep karşısında olacağım. Görüşlerini benimsemesem de benim AKP ile bir sorunum yok; ama AKP’nin benim gibi düşünenlerin özgürlüklerini kısıtlamak gibi bir sorunu var ne yazık ki.
