Soğuk bir Cumartesi günü. Gelen hiç bir telefona bakmadım. Arayanlara geri dönmedim. Pek de huyum değildir aslında.
Bir müddet köşeme’de ara verdim. Bazen oluyor böyle. O an en iyisi yazmamak..
Kafam allak bullak sanki herşey karman çorman. Uykusuz geceler birbirini kovalarken akşam Teyzem uğradı bize. Birlikte yattık gece.
Sonra konu konuyu açtı. Bir baktık sabah saat beş olmuş.
Hiç takmadım baş ağrılarımı. Uykusuzluğum yüzünden huysuz da davranmadım.
Özlemişim böyle sohbet etmeyi.
Hafifledim sanki. O da hafifledi..
Sonra ne dedi?
Eskiden 5 kişi aynı oda’da yatardık. Küçüktü odalarımız. Ekmeği paylaşırdık. Geceleri Ninem bize hayat hikayesini anlatırdı. Bize masal gibi gelirdi. Sonra biz anlatmaya başlardık. Herkes birbirini tek tek dinlerdi. Sonra hafiflerdik. Demekki bu sorun sadece bizde yokmuş derdik. Şimdi evler büyüdü, herkesin kendi odasına çekilir oldu, ortam soğudu.“
Ne kadar haklıydı..
Ablamla aynı oda’da kaldığımız günler geldi aklıma.
Hemen hemen her gün kavga ederdik ışığı kim söndürecek diye. Sonra ben ders çalışmak isterdim o uyumak. Kaç kez keşke kendi odam olsaydı dediğimi hatırlarım. Sonra en büyük ablam evlendi. Birimiz diğer odaya geçebilirdi. Geçmedik. Gece karşılıklı yatak sohbetlerimiz olurdu. Her anını yaşadım, her açısını hissettim, her sevincine şahit oldum ablamın. Gece acıkır mutfağa gider salçalı, sucuklu ekmek yapardık. Sonra gazeteyi yere serip odamızda yerdik gizli gizli.
Bugün herkesin kendi odası var. Herkes köşesine çekilip kendi halinde yaşıyor. Arada bir soğukluk, bir mesafe..
Düşündüm de;
O yüzden mi acaba Babaannemle uyumaya bayılırdık?
Bitmeyen hikayeleri vardı. Tanımadığım dedemden bahsederken pür dikkat dinlerdim. Yaşadikarını anlatırken her seferinde dolardı gözleri. Dün yaşanmış gibi hatırlar hüzünlenirdi.. O gece konuşulanlar uykuda beynimize işler, sabah uyandığımızda hafiflediğimizi hissederdik.
Daha zor durumda olanları, ölümleri görünce duraklardık. Şükrederdik.. Hani öyle sıradan değil bu kez kalpten gelirdi o „şükür“ kelimesi.
Ondan mıdır bilinmez bu aralar sevmez oldum yazmayı..
Bir araya gelip konuşulan sohbetleri özler oldum. Sonra yazmak yerine daha sık arar oldum. Dostlarımın sesini duyup, sevinçlerini hissettiğimde daha mutlu olduğumu, yanlış anlaşılmaların konuşarak daha kolay çözüldüğünü anladım.
Eskiden daha sık gidip gelinir, birbirinde kalınırdı. Bu günlerde „aman yük olmayayım“ düşüncesi oluşmaya başladı. Neyin yükü?
Daha çok ziyaret ve misafir edin birbirinizi. Pijama sohbetlerinin tadı bir ayrı oluyor. Aynı yorganın altında fısır fısır konuşmak müthiş keyif veriyor. Gece daha sessiz oluyor. Herkes daha sakin bir ses tonuyla konuşuyor, daha bir dikkatli kulak veriliyor. Sonra herşeyin gözde büyütüldüğü hatırlanıyor.
Çok fazla ince hesaplar yapmamalı hayatta.
Şu yolunu buluyor.
Yaşanması gerekenler yaşanılıyor.
Hayat tahmin ettiğimizden çok daha kısa.
O yüzden geçirdiğimiz her sağlıklı günün ardından şükredip, yetinmeyi bilmek gerek.
En büyük zenginliğimiz sağlığımız.
