Yine insanlıktan çıkmış iki ayaklı yaratıkların vahşetlerini okuyoruz gazete sayfalarında. X ilin Y ilçesinde üç yaşındaki X isimli kıza defalarca tecavüz edildikten sonra öldürüldü... Y ilin X ilçesinde Y isimli şahıs üç günde üç kadını kafasından vurarak öldürdü... Tecavüz, gasp, kapkaç, hırsızlık, töre cinayeti, adam yaralama, vs. vs... Yerin, zamanın, kim olduğunun ne önemi var? Başkasının canına, malına kastedenler insan mıdır sizce, yoksa evrimini tamamlayamamış canlı mı?
Neden(?) sorusunu yönelttiğimizde, gözünün üzerinde kaşı vardı yanıtına denk gelecek bahaneleri duyabiliriz. X ildeki de kadınları güzel koktuğu için izlemiş ve öldürmüş! Yüzünde ne bir pişmanlık, ne de bir korku ifadesi var. Sanki saatler önce üç cana kıyan o değilmiş gibi elini kolunu sallaya sallaya yürürken kameralara poz veriyor. Öteki tarafta tecavüzcü gençlerin görüntüsü yok ama tecavüzden daha ağır olan belediye başkanının sözleri çınlatıyor kulakları... "Olayın üzerinden bir yıl geçmiş, suçlular yargılanmış," diyor başkan ve konuyu haber yapan medyaya veryansın ediyor, tıpkı Ankara'daki koltuklarda oturanlar gibi...
Zaten suçlu ya da sorumlular suçu hep başkalarında aradıklarından mağdurlar çoğalmıyor mu? İnsan psikolojisinde olan bir geri tepmedir kabullenememe. Benim de zaman zaman düştüğüm yanlıştır tahammülsüzlük. Doğru dürüst çalışmadan sınava girip kötü not almışızdır, öğretmenin yalnızca bize gıcık kaptığı için düşük not verdiğini savunuruz. Takımımız mağlup olur; hakemler suçludur. Anayasaya aykırı hareket ettiğimizden partimiz kapatılır; suçlu yargıçlar ve savcılardır. Yazılarımız eleştiri alır, okuyucunun kabahatidir. Tüm bunların nedeni kendimizi en zeki, en iyilik seven, her şeyi en iyi bilen ve gören, tüm yaşananları en iyi yorumlayan olarak görmemizdir aslında. Bir an için egolarımızdan sıyrılıp başkalarının da görme, duyma, düşünebilme, yorumlama ve en önemlisi yaşama hakkına sahip olduğunu düşünsek; dünyanın daha yaşanılası hale geldiğini göreceğiz ve bu güzel durumu hiç bozmak istemeyeceğiz büyük olasılıkla.
Farklılıkları düşman görmemizdendir zarar vermek isteyişimiz. Doğadaki hiçbir canlının olmadığı kadar gaddardır insanoğlu, ölümlüler içinde en zararlısıdır bu yönüyle. Oysa beyin yapısı en gelişmiş olandır insan. Yani yaptığı yanlışın, kullandığı sözcüklerin getireceği sonuçları ve insanlığından neler eksilteceğini çok iyi bilir. Yani bir bebeğin kendini koruyamayacağını, arkasından sinsice yaklaşarak ateş etmenin korkaklık olarak adlandırılacağını, görevliyken gereğini yapmamanın ve sorumluluğu başkalarına yüklemenin işgüzarlık olacağını da tahmin eder.
Görüldü ki şiddet içerikli yayınlara getirilen resimli uyarı önlemleri pek işe yaramadı, hatta o resimlerin ilgi çektiğini bile söyleyebilirim. Mafyavari kişiler hala kahraman gibi gösterilmekte ve eşlerini boynuzlama marifetmiş gibi sunulmakta. İş biraz daha ileriye götürülüp aile büyüklerini ne şekilde kandırıp elindekini avucundakini kendi zimmetine geçirmeye kadar dayandı. Filmle gerçek yaşamı ayırt edemeyenlerin yaşattığı kâbuslar ortadayken de televizyonun etkisinin bulunmadığını söyleyemez kimse.
Bu kasvetli havanın dağılması adına herkesin üzerine düşen görevi eksiksiz yerine getirip önce kendi kapısının önünü süpürmesi önemli bir adım olacaktır. Aksi halde nice seri katillerin ve nice tecavüzcülerin yaydığı dehşet dolu anları okuyup ah vah etmekle yetiniriz.
