Terör saldırıları arttıkça ne yazık ki halkın stresi de aynı oranda artıyor. Aşırı stres de sağlıklı düşünmeyi önlüyor, duygular bastırılamıyor. Kimin eline silah versen tek başına Kandil'e gidip tüm teröristleri öldürme niyetinde. Hatta bazıları işi kafatasçılığa kadar götürebiliyor. Bunu nereden mi biliyorum, paylaşım sitelerindeki yazışmaları izlemem durumu kavramama yetiyor.
Biraz empati yaparsak toplumun bir kesiminin kaygılarını anlamakta zorlanmayız. Hemen her gün gelen şehit haberleri herkesi derinden yaralıyor. Ancak dozajı ayarlayamayanlar neredeyse tüm Kürt kökenli yurttaşlarımızı terörist ilan edecekler. Böylelikle PKK’nın işine gelecek sözcükler kullanarak ve davranışlarda bulunarak farkında olmadan eline çok büyük bir koz verilmiş olunuyor. Yani iş, aş ve sosyal yaşam o bölgeye uğramadığından öfkeli halk bir de ötekileştirildiğinde kendisine kucak açan kişiler yılan da olsa onlara sempati duyuyor. İnsan sevmediği bir oluşumun peşinden nasıl koşar diyorsanız, geride kaybedecek bir tek canı kalmış kişi doğruyla yanlışı ayırt edebilecek durumda değildir ve kendince çıkış yolları arar. Bu durum intihar etmeyi kafasına koyan insanın psikolojisiyle aynıdır hemen hemen. PKK benzeri terör örgütlerine bir elinizi kaptırdığınızda da her şekilde oradan ölünüz çıkar ancak.
Teröristlerin ve destekçilerinin sözlerine karşın örgütün aslında Kürt'leri temsil etmediği, terör faaliyetlerinden en çok etkilenenlerin yine Kürt'ler olmasından anlaşılmaktadır. Muşlu Kürt kızı Elif Öğretmenin feryadını, her fırsatta PKK'yı destekleyen açıklamalar yapan ve çözüm için bebek katilini adres gösteren BDP başta olmak üzere tüm dünya doğru okumalı ve adımlarını ona göre atmalıdır.
Terörü bitirmek için yapılan operasyonlar tabi ki caydırıcı etkendir. Ancak yalnızca askeri önlemleri alarak bu işin sonlanmasını ummak biraz fazla hayalperestlik olur gibi geliyor bana. Amerika Birleşik Devletleri'nin Ankara Büyükelçisinin; "elimizde o kadar güç olsa Bin Ladin'i bitirirdik," demesi oldukça anlamlıdır. Dünyayı yöneten ülke konumundaki ABD'nin bile terörün sadece silah kullanarak bitmeyeceğini kavradığını anlayabiliriz bu kısa açıklamadan. Yani son teröristi öldürsen ya da hapse tıksan; terörün bittiği anlamına gelmez. Çünkü sosyal hayatta herhangi bir iyileştirme yapılmadığından bir başka grup kısa zamanda yine dağların yolunu tutabilir. Yapılması gerekenler ise teslimiyetçi olmadan kararlı ve cesur adımlar atmaktır. Yirminci yüzyılı yaşadığımızı da hiçbir zaman unutmamamız gerekir. Geçmiş yüzyıllardaki baskıcı yönetim tarzları artık çok gerilerde kaldı. Dünya halkları daha fazla özgürlük talep ederken biz seyirci kalamayız.
BDPli yetkililerin de hiçbir örneği ve kabul edilebilirliği olmayan bazı isteklerinden vazgeçip tüm halkı kucaklayacak projelerle karşımıza çıkması gerekir. Aksi halde onlar da geçmişte olduğu gibi siyasi yaşamdan silinip giderler.
AKP yönetimi iktidarda kaldığı süre boyunca en büyük yanlışını kendisini yıllar boyu birinci parti olarak tutacak olan açılım sözcüğünü içini doldurmadan gün yüzüne çıkartarak yaptı bence. Eğer meclisten geçireceği yasaları kaleme alıp muhalefet partilerine ve sivil toplum kuruluşlarına; “biz bunları yasalaştırmak istiyoruz,” deseydi ve görüş alsaydı bugün şehitlerimiz belki de yaşıyor olurdu.
Bu saatten sonra hepimize görev düşmektedir. Bizler, seksen beş yıldır yaptığımız gibi teröristin tahriklerine kapılmadan kardeşçe yaşamayı sürdürmeliyiz. Siyasiler de bir an önce o bölgedeki uyuşturucu trafiğini önleyecek, terör örgütünün elini zayıflatacak yasaları meclisten geçirmeli, yatırım yapacak özel şirketleri desteklemelidir.
Unutulmamalıdır ki fidanlarımızdan akan tek damla kan milyonlarca gözyaşı anlamına gelir ve bu ülkenin, gençlerini teröre ya da toprağa verecek kadar lüksü yoktur.
