Yüz Nakli İstiyorum

Bir dönem bizler tv ler de birilerini gözetlemeye çabalarken, bilim insanları bir koyunun genetik kopyasını yaptı. Önce koyunun memesinden örnek hücreler alındı, hücreler laboratuarda kültürlenmeye bırakıldı, bir diğer koyunun yumurta hücrelerindeki genetik bilgi silinip yerine kopyalanacak  koyunun hücrelerinde ki bilgiler depolandı, embriyolar koyunun rahmine yerleştirildi, kopyalama işlemleri bu şekilde tamamlandı ve koyun kendinden benzer koyunları doğurdu.
Amaç, soyu tükenen hayvanların yeniden çoğaltılması, bol süt veren ineklerin sayısının artırılması, kanser araştırmalarında kullanılan ikiz farelerin kolayca üretilmesi gibi yüzlerce sayısız yarar sağlaması.
Bir de insan hücrelerinde ki genlerde insanın kişilik özelliklerinden hastalıklarına kadar karakterleri bile kayıtlı bulunuyor. İnsan aklı doğuştan beyaz bir kağıt değil. Yani çevre koşullarından önce doğan çocuğun beyninde bilgiler bulunmakta.
Kopyalama işlemi basit gibi görünüyor. İlk kopyalanan koyun Dolly 10 yıl yaşadı, biraz hızlı yaşlanarak öldü.
“Çok sevimliydi, bizim koyunlardan biri gibiydi, fotoğraflarında bile elini uzatıp sevesiniz gelirdi…”
Bilimde kesin doğru olmaması, bilinenlerin yanlış olması bilimin dayanağıdır, bu hoşuma gidiyor…
Bu bilimsel çalışma yeni bir tartışmayı da beraberinde getirdi. Ya bu teknik insanlarda uygulanırsa?
İşin ahlaki boyutu bir tarafa, bir benzerinizin olmasını istemez misiniz ?
Düşünsenize sonsuza kadar kopyalanarak bir anlamda ölümü yenmiş olacaksınız!..
Senden önceki kendin nasıl yaşamış ona bakarak hatalarını tekrarlamamak ilginç değil mi?
Yaşamınız sürekli yeniden başlayacak.
Belki ölmüşlerinize aynı uygulama yapılacak ve onlarla yeniden bir araya geleceksiniz.
Tartışılması, düşünülmesi bile heyecan verici.
Ama!..
Güzelim coğrafyada doğa tahrip ediliyor seyrediyoruz.
“Dağlarını gezemiyor, denizine giremiyoruz. Gelişmiş ülkelerde ki bir marangozun yaptığı tatili yapamıyoruz.”
“Eşinizle yemek yemeğe çıkmayı düşündüğünüzde güzel bir lokantada istediğimiz yemeği yiyemiyoruz. “
İlk okul 1. sınıftan başlayarak yıllarca süren çocukların gelecek kaygısı içimi kemiriyor, eşit eğitim olanağı olmuyor, çocuğumuzu bir yarış atı gibi yetiştirilmesine engel olamıyoruz.
Arap dominosu adını verdikleri Ortadoğu cehenneme dönüyor seyrediyoruz.
Dünya’ nın en çok yağış alan yeri olan Sibirya’ da kent yüz yıl önceki ulaşım ve alt yapı sistemleri sayesinde doğal yağışları etkilenmeden atlatırken, biz bir kar yağışından sonra kaldırımlarda yürüyemiyoruz, trafik işkence oluyor ve seyrediyoruz.
O kibar bayanlar yüksek topukları ile kaldırımda yürüyemiyor ama bunların düzelmesi için en ufak bir çaba göstermiyor, rezilliği çekiyorlar, seyrediyorlar.
Bir mendil gibi ,  buruşulup bir kenara atılmaya az kaldı diye düşünüyorum.
Bir yerde yaşamlar son buluyor, insanlar öldürülüyor, bombalar atanın elinde patlıyor. Çocuğuna cinsel istismar yapanlar, torunu yaşında ki insanlarla sırf parası var diye evlenenler, eşini dövenler, trafik canavarları, tatil magandaları, iş bitiriciler, vergiler, faturalar, şikeler, iş stresi, mülkiyet hırsı, gelecek kaygısı, nefes alamıyoruz…
Bir benzerinizin olması ne kadar mantıklı, fotokopi makinesinden çıkmış tekstil kağıtları gibi çoğalsak ne olacak ?
Ben bir benzerimin olmasını istemem…
Sizi bilmem,
Kendi adıma Dünya’ da ilk olma fırsatını kaçırmış olsam da, iyi bir yüz bulsam utancımdan yüz nakli yaptırıp kalabalığa karışmayı düşünüyorum...