Nazım Hikmeti anıyoruz

Nazım Hikmeti anıyoruz

NAZIM HİKMET'E SAYGIYLA
O, edebiyat dünyasının 'Mavi Gözlü Devi.'

Yüreğinde sevdaları, davaları, yasaklı kelimelerine rağmen yazmaya devam eden kalemi ve vatan hasretiyle geçmiş bir hayat Nazım Hikmet'inki.
1925'te 15 yıl hapse mahkum edilmesi sebebiyle Sovyetler Birliği'ne kaçmasıyla başlayan sürgün hayatı gel gitlerle ölümüne kadar devam etti.
25 Temmuz 1951 yılında da 'vatan haini' ilan edilerek Türk vatandaşlığından çıkarılan Nazım Hikmet hep hasretini çektiği vatanından uzakta 3 Haziran 1963'te kalp krizi geçirerek hayata veda etti.
Bugün Dünya Nazım Hikmet'siz geçen bir 49 yıla merhaba diyor.

1/ 38
Nazım Hikmeti anıyoruz

NAZIM HİKMET'E SAYGIYLA
Demek ki göçtü usta
Kaldı yürek sızısı geride kalanlara...
Yıllar var ki ter içinde
Taşıdım ben bu yükü
Bıraktım acının alkışlarına…
3 HAZİRAN 63'ü…
Uy anam anam
Haziranda ölmek zor


Şair Hasan Hüseyin Korkmazgil, “Haziran’da ölmek zor” adlı şiirinde, 3 Haziran 1963 tarihinde yaşama veda eden şair Nazım Hikmet özlemini bu sözlerle anlatıyordu. İşte, ölümünün bu yıl dönümünde Türkiye’nin büyük şairlerinden biri olan Nazım Hikmet Ran'ı 11 Eylül 1961 yılında Doğu Berlin’de kendi kalemiyle yazdığı otobiyografisi ve unutulmayan şiirleriyle saygıyla anıyoruz.

2/ 38
Nazım Hikmeti anıyoruz

OTOBİYOGRAFİ
1902'de doğdum
doğduğum şehre dönmedim bir daha
geriye dönmeyi sevmem
üç yaşımda Halep'te paşa torunluğu ettim
on dokuzumda Moskova'da komünist Üniversite öğrenciliği
kırk dokuzumda yine Moskova'da Tseka-Parti konukluğu
ve on dördümden beri şairlik ederim

kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin

hapislerde de yattım büyük otellerde de
açlık çektim açlık gırevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir

otuzumda asılmamı istediler
kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini
verdiler de
otuz altımda yarım yılda geçtim dört metre kare betonu
elli dokuzumda on sekiz saatta uçtum Pırağ'dan Havana'ya

Lenin'i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924'de
961'de ziyaret ettiğim anıtkabri kitaplarıdır

partimden koparmağa yeltendiler beni
sökmedi
yıkılan putların altında da ezilmedim

3/ 38
Nazım Hikmeti anıyoruz

OTOBİYOGRAFİ
951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün
52'de çatlak bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü

sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım
şu kadarcık haset etmedim Şarlo'ya bile
aldattım kadınlarımı
konuşmadım arkasından dostlarımın

içtim ama akşamcı olmadım
hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana

başkasının hesabına utandım yalan söyledim
yalan söyledim başkasını üzmemek için
ama durup dururken de yalan söyledim

bindim tirene uçağa otomobile
çoğunluk binemiyor
operaya gittim
çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın
çoğunluğun gittiği kimi yerlere de ben gitmedim 21'den beri
camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye
ama kahve falıma baktırdığım oldu

yazılarım otuz kırk dilde basılır
Türkiye'mde Türkçemle yasak

kansere yakalanmadım daha
yakalanmam da şart değil
başbakan filân olacağım yok
meraklısı da değilim bu işin
bir de harbe girmedim
sığınaklara da inmedim gece yarıları
yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında
ama sevdalandım altmışıma yakın
sözün kısası yoldaşlar
bugün Berlin'de kederden gebermekte olsam da
insanca yaşadım diyebilirim
ve daha ne kadar yaşarım
başımdan neler geçer daha
kim bilir.

4/ 38