Anne babaların 5 hatalı tutumu

Anne ve babamızın bize küçükken sergiledikleri davranış modelleri, yetişkin bir birey olduğumuzda, karakterimizin şekillenmesinde önemli rol oynuyor.

Anne babaların 5 hatalı tutumu

Ha­ta­lı an­ne ba­ba tu­tum­la­rı ola­rak ad­lan­dı­rı­lan bu du­rum­lar, çok ti­tiz, çok da­ğı­nık, çok vur­dum­duy­maz, öz­gü­ven­siz, mut­suz, ha­ta yap­mak­tan kor­kan, çe­kin­gen, ka­rar­sız ki­şi­lik ya­pı­la­rı ge­liş­tir­me­mi­ze ne­den ola­bi­li­yor. Acı­ba­dem In­ter­na­ti­onal Hos­pi­tal Psi­ko­log Dr. Fe­ra­him Ye­şil­yurt, an­ne ve ba­ba­la­rın ser­gi­le­miş ol­duk­la­rı baş­lı­ca 5 ha­ta­lı tu­tu­mu ve oluş­tur­duk­la­rı ki­şi­lik ya­pı­la­rı­nı şöy­le sı­ra­lı­yor:

1/ 7
Anne babaların 5 hatalı tutumu

1- ANNE BABALAR YANLIŞ YAPMAZ!

Biz­ler ço­cuk­ken an­ne ve ba­ba­la­rı­mız­dan bu kli­şe­yi duy­muş ola­bi­li­riz. Bu tu­tu­mun al­tın­da, an­ne ve ba­ba­la­rın hep hak­lı ol­du­ğu bil­gi­si sak­lı­dır. Pe­ki böy­le dav­ran­mak ço­cuk­ta ne­ye yol açar?
- Ço­cuk bu tu­tum ne­de­niy­le bo­yun eğ­me­yi öğ­re­nir.
- Us­lu ço­cuk olur ama ço­cuk­lu­ğu­nu ya­şa­ya­maz.
- Ai­lem be­nim yap­tık­la­rı­mı onay­la­mı­yor di­ye dü­şün­dü­ğü için dav­ra­nış­la­rı­nı da et­ki­ler. Ge­le­cek­te mut­suz bir ye­tiş­kin olur.

2/ 7
Anne babaların 5 hatalı tutumu

2- SEN HER ŞEYDEN ÖNEMLİSİN

Aşı­rı ser­best an­ne ba­ba tu­tu­mu­dur. Ço­cu­ğun bir ku­ra­la uy­ma­sı­nı bek­le­mez. Yan­lış yap­tı­ğın­da da ço­cu­ğa sen bu­ra­da yan­lış bir dav­ra­nış ge­liş­tir­din den­mez. Bu tu­tum ge­le­cek­te şun­la­ra yol açar:
- Ye­tiş­kin­lik dö­ne­min­de bu ki­şi­ler ku­ral­la­ra uy­mak­ta zor­la­nır­lar.
- Sü­rek­li ola­rak ku­ral­lar­la sa­va­şır, bun­la­rın ken­di­le­ri­ne gö­re uyar­lan­ma­sı­nı is­ter­ler.
- Ku­ral­la­rın dai­ma ken­di­le­ri­ne hiz­met et­me­si­ni bek­ler­ler.

3/ 7
Anne babaların 5 hatalı tutumu

3- SEN DAHA ÇOK KÜÇÜKSÜN

An­ne­miz gi­bi mak­yaj yap­mak is­te­di­ği­miz­de, ba­ba­mı­zın elin­den ga­ze­te­yi alıp oku­mak is­te­di­ği­miz­de, eve ge­len bo­ya­cı­lar gi­bi du­var­la­rı bo­ya­mak is­te­di­ği­miz­de ve gün­lük ha­yat­ta­ki da­ha bir­çok is­te­ği­miz­de, bu sö­zü sık­ça duy­mu­şuz­dur. Bu ta­vır­lar aşı­rı ko­ru­yu­cu ya­pı­da­ki ai­le­ler ta­ra­fın­dan ser­gi­len­mek­te­dir. Bu ya­pı­da­ki ai­le­ler, ço­cuk­la­rı­na hep bu ge­rek­çe­ler­le en ufak so­rum­lu­luk­la­rı bi­le al­ma­la­rı­na izin ver­mez­ler. On­la­rın bu ta­vır­la­rı da ye­tiş­kin­lik dö­ne­min­de:
- Gün­de­lik ya­şam­da ev­de­ki mo­bil­ya­la­rın na­sıl ola­ca­ğı­na bi­le ka­rar ve­re­me­me­ye.
- Ta­ti­le ne­re­ye git­mek is­te­di­ği­ni bi­le söy­le­ye­me­me­ye.
- Ço­cu­ğu­nun eği­ti­min­de­ki tüm ka­rar­la­rı eşi­ne bı­rak­ma­ya.
- Ço­cu­ğu yan­lış dav­ra­nış­ta bu­lun­du­ğu za­man doğ­ru, et­ki­li bir ta­vır oluş­tu­ra­ma­ma­ya ne­den olur.

4/ 7